Geschiedenis
VV Vlodrop werd in de lente van het jaar 1922 opgericht door een aantal voetbal enthousiastelingen onder een dikke boom op de Etsberg. De eerste naam welke de vereniging kreeg was V.V.C. (Vlodropse Voetbal Club)
Nadat de eerste aanmelding van leden had plaats gevonden werd uitgezien naar een veld om op te spelen. Dit probleem leek snel oplosbaar. Een stuk bos nabij de Kievit werd gekapt om dat enigszins te egaliseren. Doelpalen werden gemaakt van bomen, gekapt in de bossen van “Driekske”. Helaas, …. “de sterke arm” kwam er aan te pas. Men had geen toestemming van de eigenaar. Meteen stuurde men een afgezant naar Driekske om het probleem op te lossen voordat de marechaussee een procesverbaal zou schrijven. De afgezant bleek een goede diplomaat te zijn want hij kwam terug met de toestemming van Driekske.
Toch beviel dit voetbalveld de leden blijkbaar niet en kwam men terecht op een stuk grond achter cafe Beckers. De heer Beckers gaf de voetbalclub alle medewerking. De grond waarop het nieuwe terrein lag was echter eigendom van de familie Croonenberg, die ook een cafe in het dorp bestierden. “Voor wat hoort wat” vonden de leden en als tegen prestatie werd cafe Beckers het clublokaal.
De voetbalclub was nog niet aangesloten bij een voetbalbond en de eerste wedstrijden bestonden dan ook uit vriendschappelijke wedstrijden tegen dorpen in de buurt, en ook tegen Duitse voetbalclubs.
Voor het vervoer naar de wedstrijden in de buurdorpen was men aangewezen op de fiets. Een enkele keer ging men met de vrachtauto. Moest men iets verder weg dan werd een bus gehuurd van de zijdefabriek in Unterbruch. De spelers waren erg zuinig op hun spullen want er waren spelers bij die na iedere trap tegen de bal even de schoenen moesten poetsen!
In 1926 sloot V.V.C. zich aan bij de Rooms Katholieke Limburgse Voetbalbond. De eerste competitiewedstrijd tegen Avanti uit Roermond werd met 5-0 verloren. Het speelveld achter cafe Beckers werd verruild voor een terrein nabij “Op den Kamp”. Op 12 september 1928 won V.V.C., middels een eerste plaats tijdens seriewedstrijden in St. Odilienberg, hun eerste prijs in de vorm van een zilveren schaal.
Maar naar een tijd van bloei, kreeg ook V.V.C. te maken met tegenslag. Enkele spelers stopten terwijl anderen hun heil zochten bij “vreemde” verenigingen. De club kwam in een crisis terecht maar overwon deze door de inzet van de onvermoeibare secretaris P. van Elmpt. Er kwam een nieuw bestuur en het clublokaal kwam terecht bij Cafe Schmitz (Graetsje).
Een speciale gebeurtenis was de beslissingswedstrijd welke tegen Horn gespeeld werd. De scheidsrechter keurde het veld aan de Rothenbach echter af, ondanks het feit dat men met man en macht het terrein watervrij had gemaakt. Wat nu? Vlug spurtte een lid op de fiets naar Effeld met het verzoek of men hun terrein mocht gebruiken. Effeld gaf alle medewerking en de wedstrijd kon doorgaan en eindigde in een gelijk spel. Helaas, …. Vlodrop werd niet kampioen.
Een ander opvallend feit in die tijd waren de financiele middelen. Een wedstrijd tegen St. Odilienberg leverde maar liefst een bedrag van 22 gulden aan entreegelden op en dat bij een entreeprijs van 0,10 cent.
Langzaam kregen de voetballers waardering van de geestelijkheid. De sympathie van de pastoor was duidelijk voor de voetballers toen die hielpen de fundering voor de toren van de kerk uit te graven. Hij schonk zelfs een vaatje bier.
Ook de gemeente Vlodrop was de voetbalclub gunstig gezind. Op 5 oktober 1928 besloot de gemeenteraad toestemming te geven om bomen te kappen voor het maken van afrasteringspalen.
Na enige tijd werd weer van veld verandert en ging men spelen op het terrein aan de grens bij het “Manke”. Daar ging men weer weg en naar een terrein aan de Rothenbach. De club bleef goed draaien en Vlodrop telde terdege mee in de competitie. Vooral de derby’s tegen de voetballers uit de buurdorpen waren aantrekkelijk en vooral spannend.
De afstand van het dorp naar het terrein aan de Rothenbach was echter te ver en gezocht werd naar een ander terrein, liefst midden in het dorp. Het werd een voetbalveld aan de Bergerweg.
Op 1 juli 1929 werd het nieuwe terrein in gebruik genomen. Rond deze tijd werd ook een clubvlag aangeschaft in Antwerpen. De prijs, 100 gulden, loog er niet om. Dit vaandel werd ingezegend op 21 september 1929.
Op 1 september 1935 trad de voetbalclub officieel toe tot de toen nog genaamde Nederlandse Voetbalbond, de latere KNVB, onder de naam “Voetbalvereniging Vlodrop”. Na 3 jaar behaalde men het eerste succes. Vlodrop werd kampioen na een beslissingswedstrijd tegen Koningsbosch, die gespeeld werd in Posterholt. Bij heel Vlodrop toog naar Posterholt om de match bij te wonen en de voetballers aan te moedigen. Het daarop volgende feest heeft tot in de kleine uurtjes geduurd.
Helaas kreeg de verenging weer een inzinking. Oudere spelers werden niet op tijd vervangen en het spelpeil daalde langzaam maar zeker. De in 1940 uitgebroken oorlog deed ook veel afbreuk aan de voetbalsport. Er werd nog wel getraind en men kon zich in de middenmoot van de competitie handhaven. In de laatste competitie van de oorlogsjaren (1942-1943) werd Vlodrop laatste in de eerste klasse. Deze laatste plaats was onder meer te wijten aan de 2 winstpunten welke men in mindering kreeg wegens het niet opkomen voor de wedstrijd tegen PSV ’35 2. Direct na de oorlog in het seizoen 1945-1946 lag er nieuw succes voor het grijpen. Op Pinksterzaterdag moest de laatste wedstrijd tegen Swalmen 2 gespeeld worden. De tegenstander was hekkesluiter, dus eigenlijk geen probleem. Toch koste het Vlodrop veel moeite om de broodnodige punten te behalen en een beslissingswedstrijd tegen Horn moest de kampioen aanwijzen.
Op Pinkstermaandag – slechts één dag rust hadden de spelers- werd met twee bussen naar Linne getrokken. Helaas werd de beslissingswedstrijd in de verlenging verloren.
In 1947 werd het 25-jarig bestaan op gepaste wijze gevierd en vol goede moed begon met aan de 2e 25 jaar.
Tot en met het seizoen 1950-1951 speelde Vlodrop in de eerste klasse, daarna 3 seizoenen in de 2e klasse. In 1955 werd de kampioenswimpel weer uit de kast gehaald. Vlodrop werd kampioen, nu nog de promotie. Er werden promotiewedstrijden tegen Cresentia en Veritas gespeeld en Vlodrop bleek de sterkste en promoveerde naar de eerste klasse.
De opleiding van de jeugd was nog steeds niet goed en de opengevallen plaatsen in het elftal konden niet op de juiste wijze opgevangen worden. Vlodrop boerde steeds slechter. Toen Vlodrop voor de tweede maal degradeerde werd de stemming zelfs zodanig slecht, dat het voortbestaan van de vereniging in het geding was. Gelukkig zette enkele leden de schouders onder de vereniging en Vlodrop fleurde weer op tot een gezonde vereniging. Ook in de competitie ging het weer berg op en in 1960 kon weer een kampioenschap gevierd worden.
Het jaar 1961 betekende een hoogtepunt in de geschiedenis van de voetbalvereniging. Er kwam een einde aan de perikelen rondom een volwaardig voetbalterrein. Op 4 september van dat jaar kreeg VV Vlodrop de beschikking over de gemeentelijke sportaccommodatie aan de Angsterweg. De gemeente Vlodrop had kosten nog moeite gespaard. De voetbalvereniging kon beschikken over een compleet sportpark met 2 speelvelden, kleedlokalen, een oefenhoek en een entreegebouw. Een luxe waarop vele clubs, ook die uit de hoogste klasse, jaloers waren. Van heinde en verre kwam men dit sportpark bewonderen en prijzen. Het nieuwe sportpark maakte voetbalminnend Vlodrop wakker; vele oud spelers besloten weer te gaan voetballen, de jeugd stroomde toe. Voetbalvereniging Vlodrop leefde weer volop.
Het jaar daarop, in 1962, werd op grootse wijze het 40-jarig bestaan gevierd. Buiten het bestuur bestaande uit 8 leden en een geestelijk adviseur, telde de vereniging liefst 58 leden en 40 pupillen. Op het feestprogramma stond onder andere een jeugdtoernooi, waaraan maar liefst 21 verenigingen deelnamen. Er werd onder toezicht van college van burgemeester en wethouders een wedstrijd gespeeld tussen de oprichters en een elftal van de eerste leden. Daarna volgde een wedstrijd tussen de oudere generatie van oud-spelers en de jongere generatie van oud-spelers.
Tijdens de jubileumreceptie op 22 juli bood het actiecomité namens heel Vlodrop 2 stel voetbalshirts en enkele voetballen aan. Alle Vlodropse verengingen gaven acte de presence, alsmede een groot aantal particulieren.
In het seizoen 11965-1966 werd VV Vlodrop kampioen en promoveerde naar de eerste klasse. Vlodrop kon zich daar echter niet lang handhaven en binnen de kortste keren kwam het degradatiespook weer om de hoek kijken en moest Vlodrop weer een stap terug zetten.
Maar opnieuw kwam de geestdrift terug. Met flink trainen en hard werken werd in het seizoen 1970-1971 de kroon op het werk gestoken. Vlodrop werd kampioen en het verloren terrein werd weer herwonnen.
In 1972 bestond Voetbalvereniging Vlodrop 50 jaar en een feestcomité werd aangezocht om de viering van het jubileum te organiseren. VV Vlodrop 1 speelde een huldigingswedstrijd tegen Fortuna SC, Vlodrop 2 tegen Vesta 3 en Vlodrop 3 tegen PSV ’35 4. Tijdens de jubileumreceptie in cafe Roerzicht ontving het bestuur uit handen van KNVB voorzitter Willems de KNVB vlag.
De jaren daarna bleef Voetbalvereniging Vlodrop een middenmoter met af en toe een uitschieter naar boven, maar ook naar beneden. Met drie senioren elftallen nam men deel aan de competitie. De jeugd bestond uit een A-elftal, een B-elftal, een C-elftal en de pupillen.
Op bestuurlijk gebied boterde het echter niet goed. Enkele malen raakte de vereniging in moeilijkheden doordat bestuursleden opstapten. Toch zou het 60-jarig jubileum niet onopgemerkt voorbij gaan. Er werden jeugdtoernooien georganiseerd en een zeskamp. Met medewerking van de Vlodropse ondernemers organiseerde met een najaarsbeurs welke geopend werd met parachutespringers. Hoogtepunt van de jubileum activiteiten was echter de wedstrijd tussen Vlodrop en oud-Ajax met o.a. Stuy, Warnas en Nuninga. Vlodrop verloor de wedstrijd met 2-10.
Na de viering van het 60-jarig bestaan werd in september 1982 een gedeelte van het toenmalige bestuur weggestemd. Een interimbestuur werd samengesteld. Begin 1983 “sneuvelde” ook dit bestuur. Op 12 juli 1983 vergaderden Wiel Goldsmits, Frans Linssen, Harry Muyzers en Wim Janssen aan de Effelder Waldsee om uit de impasse te komen.
In een kranteninterview presenteerde Peter Theiszen zich al als nieuwe voorzitter. In september 1983 werd dit interim bestuur tijdens de algemene ledenvergadering gekozen waarbij Theiszen “gewoon” bestuurslid werd.
In 1984 werd Vlodrop kampioen in de 2e klasse met promotie naar de 1e klasse. Een unieke prestatie kwam het jaar daarop. Vlodrop werd wederom kampioen en promoveerde naar de 4e klasse KNVB, de hoogste klasse waarin Vlodrop ooit uitkwam. Na een aantal jaren moest Vlodrop de 4e klasse echter weer verlaten..
In 1989 werd de nieuwe kantine in gebruik genomen. De laatste twee seizoenen beheren Martin en Marly Cox onze kantine en zeker zondags als alle seniorenteams thuisspelen is de kantine vaak te klein.
Op sportief gebied kende VV Vlodrop de laatste jaren onder leiding van trainer Harald Cardoze nog een sportieve uitschieter door twee seizoenen achter elkaar kampioen te worden en te promoveren van de 6e naar de 4e klasse. Helaas moest met twee jaar laten noodgedwongen de KNVB verzoeken om terug te mogen zakken naar de 6e klasse. Thans speelt VV Vlodrop 1 in de 6e klasse en beschikt de vereniging over 3 senioren elftallen, 1 dameselftal, 1 veteranenelftal en 9 jeugdteams.
|
Algemene gegevens